Blog Klubu Miłośników Dobrej Herbaty

Przeczytałem wczoraj na facebooku Klubu Miłośników Dobrej Herbaty, zapisałem sumiennie w kalendarzu i od razu w pierwszym po drodze kiosku kupiłem – polecam, bo jest jak zwykle bardzo fajny: najnowszy numer Elle Decoration.

Przy tej okazji przypomniałem sobie dawny artykuł z ED – Wiki Kwiatkowskiej „Herbatka na drzewie”. Rzecz dotyczyła współczesnego japońskiego projektu architektonicznego nawiązującego do idei Cha-do i tradycyjnego pawilonu herbacianego. Okazuje się, że herbata dziś inspiruje artystyczne dusze tak, jak robiła to przed wiekami. Poczytajcie, obejrzyjcie i przekonajcie się sami :).

Ekstremalny przykład architektonicznego powrotu do natury. Takasugi-an to budowla równie prosta, jak intrygująca. Jej korzeni należy szukać zarówno w japońskiej tradycji wznoszenia domków do picia herbaty, jak i buntowniczej wyobraźni Terunobu Fujimori.

Na pierwszy rzut oka obiekt, wyrastający sześć metrów nad ziemię, kojarzy się z orientalną wersją chatki Baby Jagi. Coś w tym jest, bo Fujimori nierzadko nawiązuje w swoich pracach do baśniowych światów. Ze szczególnym upodobaniem projektuje domki do picia herbaty. Takasugi-an (w tłumaczeniu „zbudowany za wysoko”) to jednak przykład najbardziej osobistej architektury i swoisty hymn na cześć codzienności.

Stanął w 2004 roku na rodzinnej działce, nieopodal miasteczka Chino, w którym dorastał Fujimori. Podążając za tradycją, architekt postawił domek zbudowany przez siebie i dla siebie. Maksymalnie kompaktowe wnętrze, wyściełane bambusowymi matami, staje się niemal przedłużeniem ciała. Skromny, ale silnie oddziałujący obiekt góruje nad otoczeniem, przekracza granice i ograniczenia. Bo Fujimoriego interesuje odkrywanie w przestrzeni i architekturze tego, co niewidoczne. Tropi ślady przeszłości, ale przede wszystkim obserwuje. A przez duże okno domku, niczym z gniazda ptaka, ma widok na zmieniające się pory roku oraz cywilizacyjne, nieodwracalne przemiany okolicy. Kiedy zaprasza tutaj zleceniodawców, aby podczas wspólnego picia zielonej herbaty wręczyć im do akceptacji ostateczną wersję planów, zmusza ich do pokonania swoich lęków: wspinają się po dwóch stromych drabinach, opartych o pnie kasztanowców ściętych z okolicznej góry. Żart i powaga, surrealizm i zen, odkrywczość i pamięć przeszłości: ten domek stanowi esencję stylu oraz filozofii ekscentryka z Kraju Kwitnącej Wiśni.

[Tekst i zdjęcia opublikowane za zgodą Burda Media Polska Sp. z o.o.]